دین، از تصور تا تصدیق
چگونه باید بین علم و عمل جمع کرد؟ چه راهی میتوان جست که در پایبندی به آنچه میدانیم توفیق یابیم و علاوه بر افق مطالعات دینی، به تزکیة روحی و رشد معنوی دست پیدا کنیم؟ چطور میتوان خود را از ذهنیتگرایی محض و برکناری از ساحت عینی جامعه دور نگاه داشت؟ ما در علوم اسلامی به تصورات دینی و یا تصدیقات نظری دست پیدا میکنیم اما چگونه به تصدیق عملی ـ که ایمان نامیده میشود ـ نائل آییم؟ پاسخ به این پرسشها و دغدغههای اختصاصی طلبگی، تلاشی است برای رهایی از نفاق و بیعملی و دوری از ذهنیتزدگی و بیمسئولیتی که به ترتیب از آفات روشنفکری و تحجر به شمار میآیند. این موضوع را به بحث میگذارم تا پیش از همه، خود از آن بهره ببرم و بیاموزم...
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم خرداد 1386ساعت 9:11 توسط سردبیر
|
در یونان قربانی انسان در پیشگاه خدایان امری عادی و معمول در میان حاکمان و سرداران یونانی بود. چنانکه رهبر سپاهیان تروا دختر خویش را قربانی کرد. در آن جا رسم چنین بود که در هنگام قحطی و خشکسالی یا شیوع بیماریهای خطرناک یکی از بینوایان شهر را جامه مقدس می پوشاندند و از بیت المال اطعام می کردند و سپس او را با شاخه های مقدس می آراستند و او را از بالای صخره ای بلند به زیر می افکندند اما با گذشت زمان موضوع قربانی ساختن آدمیان محدود تر گشت و تنها مجرمان محکوم به مرگ را قربانی می کردند اما از قرن چهارم پیش از میلاد کم کم رسم قربانی ساختن انسانها در پای خدایان به قربانی کردن حیوانات تبدیل شد .قربانی کردن حیوان به جای انسان از گامهای بلند تمدن انسان است.در این میان داستان ابراهیم پیامبر (ع) و ذبح اسماعیل و جایگزینی آن با گوسفند می تواند بیانی تمثیلی از تغییر این رسم و برداشتن این گام در تمدن انسانی به حساب آید
دستان آب
ارائه تعریف کامل از اسطوره که در بر گیرنده مفاهیم آن باشد کار آسانی نیست. اسطوره را باید داستان و سرگذشت (مینوی) دانست که معمولا شرح عمل ، عقیده ، نهاد یا پدیده ای طبیعی است به صورت فراسوی که دست کم بخشی از آن از سنتها و روایتها گرفته شده و با آئینها و عقائد دینی پیوندی ناگسستنی دارد. شخصیتهای اسطوره راموجودات ما فوق طبیعی تشکیل می دهند و همواره هالی ای از تقدس ، قهرمانهای مثبت آن را فرا گرفته است . اسطوره نیمه تاریخی عبارت است از تحول و تکامل حوادث و وقایع ابتدایی و همچنین شرح کارهای فوق العاده ای که به دست آدمیان زورمند انجام گرفته و اندک اندک شاخ و برگ یافته و به صورت داستانهایی پر از عجائب و غرائب در آمده اند و به تدریج هاله ای از تقدس دینی به دور آنها حلقه زده و جنبه الوهیت پیدا کرده اند. 
داستان حسین (ع) جمع اضداد است. داستانی تکراری اما بدون تکرار. غیر ممل، جذاب، با طرفدارانی سینه چاک، همراه با هیجانی بی یایان. همیشه تازه همیشه حاضر همیشه تأثیر گذار. ممکن نیست نامش را بشنوی و از کنارش بی تفاوت بگذری. قهرمان همه . فرقی نمی کند اهل کجایی. فارسی یاعربی، ترکی یا کردی، بلوچی یا ترکمن یا... همه و همه در کنار هم فریاد می زنند و او را می خوانند. قهرمان خود را. او را که امروز اسطوره شده است و همه می کوشند تا اسطوره خود را آنطوری که دوست دارند به دیگران بشناسانند. مسابقه ای بی یایان شده است. هر کس سعی می کند قهرمانش را بهتر از دیگران معرفی کرده و فخر این تعریف را به دیگری بفروشد. کم کم می بینی که دعوا بالا گرفته و اصل ماجرا به فراموشی سیرده می شود و تنها چیزی که می ماند مسیحی است که آمده تا با شهادتش گناه امت را ببخشد و شفیع روز قیامت شود و یا قطبی است که صوفیان در گرد او سماع صوفیانه کرده این بار به جای " هو " کشیدن " هو سین" گویان سماع می کنند. و تو می بینی که جنازه حسین هنوز در میانه میدان افتاده است . تنها ... غریب... بی یاور...
